Het bijzondere en mooie Java...


Sawa's in CianjurEn daar staan we dan twintig jaar na Jurjens eerste bezoek aan zijn vaderland. Eindelijk na een lange reis van vele duizenden kilometers weer in Indonesië!! Het laatste land van Azië en, zeker voor Jurjen, toch wel het meest bijzonder. We zijn vol verwachting van onze avonturen in het land van de duizend eilanden. We zijn geland in Op visite bij de locals in de bergen, lieve mensen en lekker eten.Jakarta en ons eerste eiland wat we bezoeken is Java. Het eiland waar Jurjens familie vandaan komt. We verblijven één nacht in Jakarta om de volgende dag naar Cianjur te gaan. We worden verwelkomt in de homestay van Yudi. Wij sliepen alleen niet bij Yudi, maar kregen we een eigen hutje om in te slapen. Deze hut was iets verderop met een uitzicht over de rijstvelden. Das nog eens een goede binnenkomer op Java! Verder werden we elke middag en avond getrakteerd op heerlijk Indisch eten bij ons gastgezin. Het waren drie dagen van leuke activiteiten in het dorp/ stad. De eerste dag hebben we een hike gemaakt naar Jur zijn eigen rijstveld in Cianjur ;)een dorp in de bergen tussen de rijstplantages. Wat een mooi landschap met al die Sawa’s om je heen. Na anderhalf uur berg op gelopen te hebben kwamen we aan in een traditioneel Javaans dorp met nog allemaal houten huisjes. We werden er heel vriendelijk verwelkomt door een oudere dame die ons een kokosnoot gaf. Zij maakte zelf bruine suiker, en samen met de kokos was dat een meesterlijke combinatie, echt heerlijk!!! We kregen ook nog een massage en een heerlijke maaltijd, dat was toch genieten. De volgende dagen hebben we onze eigen rijst geplant, dus heerlijk tot aan de knieën in de modder (uiteraard op de blote voetjes, heerlijk)! De dag erna hebben we onze eigen Batik gecreëerd. Bij een organisatie waar de werknemers een lichamelijke handicap hebben. En door Onze eigen Batik ontwerpen, super leuk!het maken en verkopen van de Batik krijgen ze een kans om een bestaan op te bouwen. Verder hebben we ook nog een traditioneel muziek instrument bespeeld. Dit alles werd mede mogelijk gemaakt door Anhan, die ons rond leidde. Anhan is tevens leraar Engels en gaf die avond extra les bij iemand thuis. Hij vroeg of we mee wilden naar zijn Engelse les. Jurjen is ’s avonds meegegaan en moest een broer en zus laten oefenen met Engels converseren. Het waren dus drukke maar leuke dagen in Cianjur.

Onze Tata in BandungOp naar de volgende plaats, Bandung. Ahnan kent iemand in Bandung die het leuk vind om reizigers te helpen. We worden op het busstation opgehaald door Tata. Deze lieve vrouw heeft ons geholpen met een goedkoop hotel. Waar Naomi de briljante vraag stelde ‘Waar is de douche?’ En het antwoord was: ‘Nou die bak met water is je douche.’ Tata heeft ons twee dagen op sleeptouw genomen. Gelukkig, we waren anders nergens gekomen. Want alles gaat met kleine lokale busjes. En na twee dagen snappen we van het hele systeem nog niets. Tata was zeer gastvrij en het was voor ons onmogelijk om wat te regelen (wij betalen deze keer, nee ik betaal het vervoer).  Ze ging vroeg in de ochtend naar haar werk zodat ze snel weer tijd voor ons had. We hebben zelfs cadeautjes van haar gekregen (aansteker voor Jur en een ketting met armband voor Naoom), zo lief. We hadden voor Tata ook een cadeautje gekocht, ze werd er heel emotioneel van. Bandung zelf was een drukke vieze stad, maar Tata was een topper die onze dagen hier fijn heeft gemaakt. We hebben wel een groot gedeelte van de stad gezien, zoals het kerkhof (wat ook nog echt zo heet). Een mooi ereveld waar vele Nederlanders liggen die tijdens de tweede wereldoorlog of politionele acties (oftewel Indonesië oorlog) om het leven zijn gekomen. Wat toch wel bijzonder is. Dat zie ik ons met de Duitse soldaten toch niet doen. Ook hebben we nog vele Hollandse gebouwen gezien die de stad nog rijk is. Wat ook wel grappig is, is dat je als Nederlander de meeste uithangborden nog begrijpt. Want het Bahasa Indonesia is nog rijk aan vele Nederlandse woorden. Enkele woorden: Knalpot, spanduk, kantor, wasba(k), handuk, asba(k), notaris, atraksi en jawel natuurlijk GRATIS. Verder hebben we heel veel met Tata gepraat over het leven op Java nu. Want het is best schrijnend om te zien dat er in die twintig jaar eigenlijk geen vooruitgang is geboekt. Indonesië is een land met zoveel mogelijkheden en grondstoffen, maar er heerst nog zoveel enorme armoede. Wij vroegen ons af hoe dat komt? Corruptie is de conclusie! Het is echt heel erg om te zien dat door het egoïsme van een paar er zoveel zijn die moeten lijden. Want de armoede in Indonesië is echt erger dan waar dan ook, waar wij op bezoek zijn geweest in Azië.

Garuda vs Oranje in JakartaNa Bandung, Tata bedankt voor de fijne, interessante dagen, gaan maar weer eens terug naar Jakarta, want Jur had het briljante idee om naar de wedstrijd Garuda vs Oranje te gaan. Voor de blanda’s onder ons Indonesië vs Nederland. Eerst maar eens kaartjes kopen, jaja in de stromende regen nog wel. We waren nat tot op het bot, maar we konden naar de wedstrijd! Wij zaten in een Indonesisch vak (want tja dat Hollandse vak was veel te duur!) achter het doel en boven ons was de fanatieke Indische aanhang die flink van zich liet horen. Het was echt super gezellig! Verder hebben we rondgelopen door Jakarta en het is niet een hele leuke stad. Veel viezigheid en veel armoede. Zelfs het Kota, het oude Batavia, wat de trekpleister is van Jakarta lag er vervallen bij. Het had echt een treurige blik.

De mooie BorobudurWe hadden dan ook snel genoeg van Jakarta gezien en zijn verder gereisd naar Yogyakarta. Heel toeristisch, veel irritante verkopers die je van alles voorliegen dat bepaalde toeristische bezienswaardigheden dicht zijn alleen maar om je naar de batik art gallery te lokken. Wat dus inhield dat je gewoon een hele dag kwijt was aan een hoop gelul. Erg jammer. Alles is hier gericht op de toeristen, we zijn naar een Wajang poppenshow gegaan, de gamelanspelers lagen half te slapen en de show sloeg echt helemaal nergens op. Het was in het Javaans en er gebeurde eigenlijk helemaal niets. Wat wel leuk was is dat je zowel voor als achter het doek kon gaan zitten. Zo kon je wel goed zien hoe dat een Wajangshow werkt.  Iets wat wel heel erg leuk was is vanuit Yogya naar de Borobudur en Prambanang gaan. Twee prachtige tempelcomplexen. De een Boeddhistisch en de ander Hindoeïstisch. De Borobudur is bekend en werkelijk prachtig, maar eigenlijk is de Prambanang nog veel mooier. Dat was echt een verassing! En weer keken we onze ogen uit bij beide bouwwerken. Wat de mens zolang geleden kon maken! Tot op de dag van vandaag zijn de beelden en uitgehouwen figuren heel mooi. En is nog goed te zien dat het tot in het fijnste detail is uitgehouwen. Een absolute topdag!!Verassing van de dag, Prambanang...

Maar we vertrekken ook maar weer snel uit Yogya en reizen door naar Solo. Dat zou minder toeristisch moeten zijn en daar zou je nog de originele Javaanse dans kunnen zien. We mochten een training zien van jonge meisjes. Dit was echt zo leuk om te zien, ze konden al zo sierlijk met handen, voeten en het hoofd bewegen. Ze zagen er ook mooi gekleed uit. Ik denk dat de jongste 7 jaar is geweest. Ze moeten het ook wel van jongs af aan leren, want iedere beweging heeft zijn eigen betekenis. S ’Avonds gingen we naar een Javaanse dansvoorstelling. Tenminste dat dachten we. We werden verrast door een toneelstuk en jawel in het Javaans! Dit was echt voor de lokale bevolking. Weinig dans, maar de spelers waren echt super mooi gekleed en geschminkt. Ondanks dat we het niet konden verstaan was het zeer vermakelijk! Verder hebben we ook door Solo rondgelopen en de lokale cultuur gezien.

Toko Oen in MalangVan Solo reizen we verder naar Malang, daar wilde Jurjen graag naartoe. Want daar kwam zijn vader met de familie vroeger als ze op vakantie gingen. Naar Toko Oen, voor een saucijzenbroodje. En Toko Oen bestaat nog steeds! Daar wilde we dan ook wel graag naartoe. We konden een gratis tour krijgen. De tour was met twee Nederlandse meiden en onze gids was een Javaanse student. Voor ons was de tour gratis, inruil daarvoor sprak je Engels met de student zodat hij zijn taal kon oefenen. We zijn over de birdmarket gelopen, papagaaien, parkietjes, kippen, ganzen, uilen, vissen, konijnen, egels, katten, slangen en nog veel meer. Eigenlijk was het een grote openlucht dierenwinkel, bijzonder om al die dieren zo bij elkaar te zien. En uiteraard moesten we ook naar Toko Oen, even een break met een saucijzenbroodje en ook nog kroketten, jammie lekker!!!

In het hostel in Malang leren we Jan-Willen kennen, hij wil net als ons naar de Bromo vulkaan en de Ijen krater. En met hoe meer personen je gaat, hoe goedkoper het is. En daar houden wij Hollanders natuurlijk heel veel van ;)

De prachtige Bromo vulkaan :)We vertrekken s ’nachts om 01:00 uur met de mini bus naar de Bromo vulkaan. We vertrekken zo enorm vroeg, omdat we de zonsopkomst gaan bekijken. Hoe vet is dat! We hadden heel veel geluk dat het zo ontzettend helder was. We hebben een super zonsopkomst gezien met de Bromo op de voorgrond, fantastisch! Nu hebben we nog meer geluk dat de vulkaan niet pruttelt, ofwel we kunnen na een wild ritje in de auto de Bromo  beklimmen. En wat doe je als je op een vulkaan staat, precies dansen. Dansen dansen dansen, dansen dansen dansen, op de vulkaaaaaaaaan (De dijk). Dit was een bijzondere ervaring, je keek zo de krater in waar de zwaveldampen uitkwamen. Het was zo ontzettend gaaf!!! We storten alle drie in als we zes uurtjes moeten rijden om in de buurt van de Ijen krater te komen. We hebben heerlijk kunnen slapen, want we hadden ruimte genoeg in het busje. Uiteraard als je met een tour gaat word je in een goedkoop en smerig hotel gestopt. Iets met de schimmel op de muur die van ellende zelf bijna wegloopt, bah bah. Maar gelukkig hoeven we hier maar een paar uurtjes te slapen, want ook nu moeten we weer om 01:00 uur weg. We hebben echt een flinke klim moeten maken om bij de krater te komen. 45 minuten hiken op de vroege ochtend is niet niks. Zeker niet als het ook nog eens stijl omhoog gaat! Op een gegeven moment lopen we door een dikke stinkende wolk heen. Jawel zwavel, wat is dit vies zeg. Het ruikt naar rotte eieren. Het was heel grappig, onze gids en chauffeur waren halverwege de berg gestrand omdat ze de klim niet aan konden. Wat betekende dat Jur voorop liep met zijn zoeklicht. Geen idee of we de goeie kant opliepen, maar echt iedereen volgde hem. En niet een paar man, maar zeker een mannetje of dertig waggelde achter ons aan. Ieder met eigen lichtje dat zag er heel leuk uit. Op een gegeven moment stopte Jur met lopen en vroeg iemand ‘why are we stopping’. En wij zeiden, ‘we realy don’t know where we are going’ weet iemand de weg want wij zien echt helemaal niets meer. Is er een gids in de buurt???? Er was gelukkig toch iemand die blijkbaar wel wist hoe we moesten lopen haha. Op een gegeven moment zei diegene, we lopen niet meer verder, want dat is te gevaarlijk. Uiteindelijk waren onze gids en chauffeur ook boven aangekomen. Kom dan gaan we de mijn/ krater in. Uit deze mijn wordt namelijk Sulfaat gewonnen, deze mannen dragen 70 tot 80 kilo met zich mee kraterrand op en berg af!. En niet echt Arbo verantwoord. Gewoon in twee bamboo manden met een stuk bamboo ertussen zo op de schouder! Echt bizar en zo knap als je bedenkt dat ze dit elke nacht doen in de stinkende zwavellucht. Over een dirty job gesproken. Maar goed Jur, Jan Willen, de gids en de chauffeur gingen de krater bekijken. Om het blauwe vuur te zien. Want als de zwavel net uit de krater komt dan is het een hels blauw vuur. Naoom had genoeg gezien en zeker geen behoefte om verder te lopen in die vieze lucht. Naomi heeft anderhalf uur in de kou, miezerregen en dikke zwavelwolken zitten rillen van de kou, het was geen succes. Jurjen en de andere stonden in de mijn, vlak bij de krater waar de zwavel vandaan kwam. En om een indruk te geven het was net het land van Mordor, uit Lord of de Rings. De ‘mijn’ werkers hebben aan de zijkant van de krater een pad naar benden gemaakt. Althans eigenlijk liep je via de want tussen enorme rotsblokken door naar beneden. Op het moment dat ze beneden in de krater waren kwam het zwavelgas op! De zwavel was zo dik dat ze elkaar niet eens meer konden zien (op 3 meter afstand!), de lucht zo verstikkend dat het eigenlijk heel eng was. Naoom was zo blij toen ze Jur weer hoorde, want haar gevoel zei dat het veels te lang duurde en dat er wel iets gebeurd kon zijn. Er was gelukkig niets gebeurd (behalve dat de chauffeur half stikkend naar buiten kwam en onze gids ook niks meer zei). Maar een leuke ervaringDe gifwolk van de Ijen krater.. was het zeker niet. Eerst 45 minuten hiken om vervolgens niets maar dan ook werkelijk niets gezien te hebben van Ijen. En ook nog eens twee dagen naar rotte eieren te stinken. De zwavelwolk was gewoon veels te veel en veels te dik. Anders hadden we het blauwe vuur en het meer kunnen bekijken. Helaas kan je niet altijd geluk hebben. En als je bedenkt dat die mannen dag in dag uit in die smerigheid werken. Dan heb je toch eigenlijk ook niets te klagen. En dan te bedenken dat die mannen nog zingend naast ons liepen toen wij proestend de krater omhoog beklommen.

Na dit spannende avontuur rijden we naar de pont, op naar iets tropisch, op naar Bali. We zijn toch enigszins blij dat we van Java af gaan. Want makkelijk reizen is het hier niet. Je bent nooit zeker of het gene wat verteld wordt ook echt de waarheid is (‘nee’ en ‘weet ik niet’ bestaat niet in Java) Waardoor we vaak dingen hebben gemist die we wel wilden zien. Of plannen moesten aanpassen omdat het reizen twee keer zolang duurde als gepland/ gezegd. Of ronduit werd voorgelogen zodat we niet wisten waar we aan toe waren om zo maar geld aan ons te verdienen. Dat is niet leuk. Zeker als je elke keer heel kinderachtig moet vragen in de winkel, wat betaal ik voor dit en voor dat. Want bij ons is spontaan de kassa kapot en gaan ze leuk aan de slag met het rekenmachientje. Zo ontzettend vermoeiend. Want jij bent wit, dus jij bent rijk. Dus betalen! Oftewel Cambodja praktijken.

Gelukkig hebben we ook vele mooie dingen meegemaakt en gezien. En is het platteland van Java heel mooi. De landschappen die we hebben gezien vanuit de trein zijn toch wel één van de mooiste van de hele reis. En we hebben ook hele lieve mensen ontmoet die we niet zullen vergeten. Want al die lieve, behulpzame mensen met die mooie vriendelijke lach maken dan toch alles weer goed!  

Laten we Java maar rustig verlaten en reizen naar Bali…

Laatste foto's

Reacties 5

Marloes 05-07-2013 13:45

Uche uche!!!! Van dat laatste deel krijg ik het bijna zelf benauwd en dan ook nog als ik even bovenaan zie Humidity 91%, phoe!! Maar wat een prachtig verhaal weer . En zo leuk ook met al die lokale lieve mensen. Ja ja , ik hoef het niet te zeggen, maar geniet ervan!!!! X Loes

Mariska 05-07-2013 21:24

De verhalen zijn zo mooi dat je helemaal wordt mee gezogen in jullie wereld . Dit is zo gaaf.

Mary en Theo 06-07-2013 11:31

Lieverds, We hebben genoten van dit uitgebreide reisverslag. Wat een belevenissen weer allemaal. Zoals eerder gezegd, we horen al veel van jullie belevenissen via skype, maar zo nalezen is wel indrukwekkend.Leuk, spannend en mooi, geldt ook voor de foto's.
Bewaar de mooie herinneringen diep in je hart.
Liefs ons

Hans en Gret. 07-07-2013 17:25

Wat een belevenissen weer voor jullie. Heel veel plezier op Bali. Ben jij daar vroeger ook geweest Jur? We zien weer uit naar jullie verhaal en de foto's. Liefs en dikke kus van ons allemaal.

ada en henk 13-07-2013 16:19

Hoi Jurjen en Naomi,
Wat leuk nadat jullie al zoveel gezien en beleefd hebben dat jullie zo ontzettend enthousiast blijven schrijven en overal zo van genieten, behalve de vulkaan met z'n zwaveldampen.
En wat apart dat in Malang nog steeds hetzelfde tentje is.
Heel veel pezier op Bali en hoop dat jullie daar ook van die aardige mensen tegenkomen.
Lieve groet uit Schoonhoven

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer